بخش اول
به جرات می توان گفت کمتر کسی در تهران یافت می شود که در پی سرمایه گذاری در بخش املاک بوده و سری به منطقه 22 نزده باشد و یا در سایت ها و شبکه های مجازی تبلیغات پروژه های در حال ساخت و برج های ساخته شده در منطقه 22 را ندیده باشد.
در نخستین سالهای پس از احداث و آبگیری دریاچه خلیج فارس، برخی سازندگان شخصی و ارگانی در قالب شرکت های تعاونی مسکن اقدام به خرید زمین های اطراف دریاچه با قیمت های نازل و سپس عضوگیری و فروش امتیاز نمودند. بسیاری از این سازندگان به وعده های خود عمل کرده و اغلب با یک تا دو سال تاخیر واحد ها را به خریداران تحویل داده و اعضا را شریک سود هنگفت خود نمودند. اما در این میان سازندگانی نیز بودند که پس از خرید زمین با پول اعضا و چند مرحله قسط گیری از اعضای چند صد نفری خود، پروژه را در مرحله زمین رها کردند و در نهایت تنها ماحصل برای اعضای چنین پروژه هایی چیزی جز یک دفترچه و یا چند برگ کاغذ نبود.
در کل سازندگان و برج سازان منطقه 22 را می توان به سه دسته تقسیم کرد؛
- دسته اول افراد متخصصی هستند که پشتوانه لازم برای انجام این کار را داشته و قطعا با هدف سرمایه گذاری به دنبال ساخت و ساز هستند. این گروه، اعضا را در سود خود شریک می کنند و البته اینکه بتوانند پروژه را با موفقیت به انجام برسانند یا خیر، خود نکته دیگری است.
- دسته دوم آنهایی هستند که با نیت سوداگری وارد این حرفه شده اند. همان هایی که شنیده اند برج سازی سود کلانی دارد و بدون تخصص و تنها با هدف اکتساب این سود وارد این معرکه شده اند. که خب صد البته نتیجه چنین پروژه هایی از ابتدا مشخص است.
- و اما دسته سوم افرادی هستند که از ابتدا نیت شان برداشتن و بردن است. این اشخاص اصولا برنامه ای برای ساخت وساز ندارند و می خواهند پولی بردارند و بروند و در این میان… تنها حسرت و اندوه نصیب خریدارانی است که سرمایه و پس اندازشان را در اختیار این سوداگران گذاشته اند.
و ای کاش دستگاه های نظارتی راهکاری برای تفکیک سرمایه گذاران متخصص از سوداگران ارائه میداند تا چنین سوداگرانی نتوانند با استفاده از این نقص قانونی، سرمایه خریداران را به تاراج برند.
در ادامه و در مقاله ای دیگر سعی شده است تا با ارائه چندین راهکار اطلاعات جامعی به خریداران ارائه گردد تا بتوانند به راحتی سره را از ناسره تمیز داده و گرفتار دام سوداگران نگردند.
نگارنده ؛ بزرگمهر کیانی
ثبت ديدگاه