از آنجاییکه تعداد زیادی از دوستان قبل از آبگیری دریاچه هرگز به منطقه 22 نرفته بودند، لذا پیش از شروع مبحث لازم است به این نکته اشاره گردد که، قطعا اهالی منطقه و آنهایی که پیش از آبگیری دریاچه به آن منطقه تردد داشتند به خاطر دارند که پشه های آن بخش – بدلیل وجود جنگل چیتگر –  مخصوصا در فصل تابستان زبانزد عام و خاص بود. و البته گفته میشد که ریشه این مشکل از نظر اکوسیستمی باز می گردد به خشک شدن باغ های حومه تهران.

نخستین بار احداث دریاچه بدنبال طرح توسعه شهر تهران در دوره پهلوی مطرح شد. در آن زمان منطقه چیتگر بعنوان مرکز تفریحی توریستی تهران تعریف شده بود که البته با گذشت چندین سال از طرح این موضوع به فراموشی سپرده شد. تا اینکه سرانجام با آبگیری دریاچه چیتگر،  منطقه 22 دوباره مورد توجه واقع شد و توانست نظر مساعد خیل کثیری از سرمایه گذاران و انبوه سازان در بخش ملک و مسکن را به خود جلب کند.

سازمان ها و ارگان های بیشماری نیز با تشکیل تعاونی و اخذ مجوز برای زمین های خریداری شده شان شروع به برج سازی نمودند. و در نتیجه ی تراکم بالای برج های مسکونی در این بخش، مجموعه های عظیم تجاری نیز یکی پس از دیگری در منطقه احداث شد.  به گونه ای که انتظار می رود تا چند سال آینده کلیه مراکز عمده خرید در تهران در منطقه 22 متمرکز گردند که در نتیجه آن منطقه با رشد بی سابقه ای روبرو خواهد شد.

اما بازگردیم به بحث اصلی. با توجه به مباحث مطروحه ایم مهم مشخص گردید که پشه از زمان های قبل در منطقه وجود داشته و ربطی به دریاچه ندارد. اما در اینجا این سوال مطرح می گردد که مسبب اصلی این شایعات در خصوص پشه و بوی بد دریاچه چیست؟

در ابتدای کار آبگیری دریاچه، از آنجاییکه هنوز دریاچه به لحاظ اکوسیستم تکمیل نشده و خروجی های آن فعال نبودند، آب دریاچه به مدت چندین ماه راکد ماند و همین امر سبب بروز مشکلاتی نظیر بوی بد آب و تجمع پشه در سطح آب دریاچه گردید. درست در همان زمان بود که منطقه به لحاظ آبگیری دریاچه بیشترین حجم بازدیدکننده را داشت که صد البته تمامی بازدیدکنندگان شاهد این مشکلات بودند و درنتیجه این مشکلات دهان به دهان چرخید و تبدیل به یکی از خصوصیات منطقه گردید. و این در صورتی است که این مشکلات در همان ماههای اولیه با به کار افتادن خروجی های دریاچه و تصفیه خانه های تعبیه شده در کف دریاچه بکلی مرتفع گردید و حشرات و پشه های سطح آب هم تغذیه ماهی هایی شدند که در دریاچه تکثیر شده بودند.

در حال حاضر به استناد صحبت های برخی از مشتریان و همکارانی که در برج های نزدیک به دریاچه و بعضا حتی در واحد های جنوبی و مشرف به دریاچه زندگی می کنند، باید اذعان کرد که دریاچه هیچگونه بوی بد و نامطبوعی نداشته و تنها شرجی ملایمی دارد که طبیعت هر منطقه ساحلی است.

در خصوص حشرات هم، به همان میزان که در بقیه مناطق حشرات و پشه وجود دارد در این منطقه هم این مسئله در تابستان وجود دارد.

در انتها ذکر این نکته حائز اهمیت است که منطقه 22 در مسیر رسیدن به تحولی عظیم است که در آینده ای نه چندان دور سرمایه گذاران در این منطقه را شگفت زده خواهد کرد، و برای افرادی که موقعیت سرمایه گذاری در این منطقه را از دست داده اند حسرتی بزرگ برجای خواهد گذاشت.

نگارنده ؛ بزرگمهر کیانی